Poem

นิทานราชสีห์

posted on 23 Nov 2007 09:18 by menamarea  in Poem
มองเนินหญ้าผาสูงใกล้แนวป่า 
มีราชาชื่อว่าราชสีห์
ที่ฝูงสัตว์ต่างต่างคอยพัดวี      
ขับดนตรีกล่อมหลับในพลับพลา
เป็นเช่นนี้ล่วงเลยหลายเพลา   
นานเนิ่นมาครบจบทศพรรษา
แต่วันหนึ่งได้พบพรานชรา      
นอนกายาไม่ติงนิ่งเงียบไป
จอมราชันย์ตระหนกสั่นหวั่นไหว  
เกรงเห็นภัยถึงแล้วแถวแถวไพร
ความหาญกล้าครั้นหนุ่มรุ่นหมดสิ้น  
แค่เพียงผินหลังมองยังมิสู้
จึงรุดหน้าวิ่งหนีไปสุดกู่                
ไร้ใครบูชาหาความดีเลย.
ปล.ตอนเสริชเจอแต่รูปอัสลานในนาร์เนีย ถ้าเอามาแปะคงดูแปลกพิกล (อัสลานออกจะเท่!!)
.
ปลล.ใครว่างหรือไม่อยากออกจากบ้านไปลอยที่ไหนก็มาลอยกระทงใน Exteen กันก่อนล่ะกัน

สับสน

posted on 17 Aug 2007 23:31 by menamarea  in Poem

มองดูผู้คนเดินผ่านไปมา ช่างฉงนน่าสนเท่ห์แลแปลก

ทำไมหนอเฝ้าคิดบนทางแยก รถหน้าเลี้ยวขวาซ้ายหลายคัน

คิดพินิจน์ซ้ำทำให้นึกครั้น- ตัวเรานั้นหนายังหันสับสน

ฤๅชะตากรรมสรรค์สร้างเล่ห์กล จนพาลนลานพาลไม่เข้าใจ.


edit @ 2007/09/05 18:53:26

ฟันเฟืองอันเรื่องรอง

posted on 05 Aug 2007 00:08 by menamarea  in Poem

กลไกเคลื่อนไหวไปมา

 ดาษดาเกลื่อนวกวน

สร้างสรรค์ปั้นแต่งให้จลน์

ตามใจตนคนที่ทำ

ฟันเฟืองเรืองรองพาฝัน

ความคิดบันดาลระบำ

มากสิ่งเกิดได้จดจำ

ล้วนอยู่รายล้อมรอบตัว.