Mind*Mystery

เคยมั๊ยที่เพิ่งรู้ว่าตัวเอง....?(เติมตามความชอบ)

จริงๆก็ไม่มีอะไรมากหรอก แต่ว่า...มันอยากเล่าสักนิด(ที่ไม่นิดอย่างที่พิมพ์) เพราะเพิ่งรู้ว่าตัวเองมีข้อเสียแบบนี้ด้วย ทั้งๆก่อนหน้านั้นก็ว่าคนอื่น(ในใจและที่พ่นออกไป)...

...ณ อดีตชาติ โบราณ นานมาแล้ว ได้มีหนูน้อยไร้เดียงสา(?)คนหนึ่งอาศัยอยู่บนโลกใบนี้ด้วยความเฮฮา สนุก สุขสันต์ คงเป็นเพราะเธอภาคภูมิใจด้านการเรียนมากจากการสอบได้ที่ 1 ทุกครั้ง เหตุผลที่ทำให้เธอเรียนดีนั้น เป็นเพราะนิสัยที่ชอบตอบคำถามของคุณครูอยู่เสมอ และได้รับมอบหมายให้เป็นหัวหน้ากลุ่มจากเพื่อนๆ วงจรชีวิตของเธอเป็นเช่นตลอดหลายปีดีดัก...

แต่ทว่า...วันหนึ่ง(ซึ่งไม่มีวันที่สองสำหรับเธออีกต่อไป ณ โรงเรียนแห่งนั้น)เป็นวันที่ประกาศผลสอบปลายภาคเรียน ปรากฎว่าเธอสอบได้ที่ 2!!!! หัวใจของเธอขณะนั้นกังวลและกลัวมาก ด้วยดีกรีที่ 1 ของสายชั้นเมื่อปีที่แล้วโน้น... เธอคิดไปต่างๆนานา ทั้งเพื่อนจะเยาะเย้ยเธอ พ่อแม่จะดุด่าว่ากล่าว ครูจะตำหนิ จึงขอย้ายโรงเรียนด้วยเหตุผล"เครียดจนปวดหัวทุกวันและทนการแข่งขันไม่ได้"*(ก่อนหน้านั้นปวดหัวอยู่แล้ว)

และแล้ว...ชีวิต ณ โรงเรียนใหม่ก็เกิดขึ้น ทุกอย่างดูสวยงามดี ไม่เครียด ไม่มีการแข่งขัน ดูเหมือนมันจะจบลงด้วยดี? แต่...คิดผิดเสียแล้ว ไม่นานนักการเรียนของหนู(ไม่)น้อย ก็ดำดิ่งสู่หวงมหาสมุดอีกครั้ง เธอ(แกล้ง)ไม่รู้ว่าเพราะอะไร

ผ่านมาอีกหลายโกฎิปี...เธอสามารถเข้าโรงเรียนประจำจังหวัดได้(ด้วยการเรียนพิเศษ) ทุกอย่างในโรงเรียนดูแปลกใหม่ หลายสิ่งหลายอย่างเปลี่ยนไป แต่ดูเหมือนเธอจะชะล่าใจ...สิ่งหนึ่งที่ยังคงเดิม คือ นิสัยเมื่อครั้งที่เธอยังเป็นหนูน้อยไร้เดียงสา(?) ซึ่ง(ไม่)สงสัยกันว่าประวัติอันใสปิ๊งดังแก้วรีไซเคิลของเธอมีนิสัย"แบบนั้น"ตรงไหน?

กรุณาย้อนกลับไปอ่านอีกรอบ แต่อย่าเสียเวลาเลย(?) นิสัยที่ติดตัวเธอมาก็คือ นิสัยช่างซักถามและ(ถูกดัน?)เป็นผู้นำ อ่าว...มันออกจะดี แล้วเล่าทำเพื่อ?

ไอ้ดีมันก็ดีอยู่หรอก...แต่อะไรที่มันมากเกินไป มันย่อมเกิดปัญหา...

มันเริ่มแสดงออกมามากขึ้นเรื่อยๆ จนทำให้เธอรู้สึกได้ เพราะเธอเริ่มไม่พอใจความคิดเห็นของคนอื่น เธอคิดว่าความคิดของเธอดีที่สุด เธอตอบได้ทุกคำถาม จนบางเหมือนอวดรู้มากมาย...

ขอโทษผู้อ่านทุกท่านด้วย เรื่องนี้ไม่มีบทสรุปจึงจบลงด้วยประการฉะนี้...

http://images.jupiterimages.com/common/detail/42/79/23197942.jpg

เด็กฝรั่งน่ากินเนอะ!